Dit heb ik geschreven na aanleiding van een aantal berichten op mijn forum over een eetstoornis. Ik had het erg moeilijk om daarop te reageren en heb het toen in 1x uitgelegd.
maargoed, ik had gezegd dat ik in m’n dagboekje zou plaatsen. Niet op m’n hart op dit moment te luchten, maar om iets uit te leggen, namelijk: ik vind het nog steeds heel moeilijk om op dagboekberichtjes te reageren die over eetstoornissen gaan.
Ik heb zelf een eetstoornis gehad, zoals de meeste hier wel weten. Daar schaam ik me ook niet voor en praat ik openlijk over.
Het begon in de eerste klas. Ik stopte met snoepen… stopte halverwege eerste stopte ik met smiddags eten… 2de klas begon ik met kotsen en die klas ook met laxeermiddel en weet ik veel wat. Naja, in kort samengevat dus. hoe het komt? ik denk turnen, ik heb 9 jaar redleijk hoog niveau geturnt.
Ik zat in de derde en ging met een meisej van turnen winkelen. Van haar hoorde ik dat ze met eten zat te klieren en steesd meer afviel. Op dat moment had ze al ondergewicht. Een paar maanden later werd ze opgenomen met een veel te laag aantal hartslagen (30 per minuut), onderkoeling en zwaar ondergewicht (33 kg , met een lengte van 1.60). Ik voelde me zelf onzettend schuldig, vreselijk zelfs… ik heb 3 dagen lang gehuild.. ik wist het en heb nooit wat tegen haar ouders vertelt en had haar niet kunnen helpen. Ik mailde met haar maar het hielp gewoon niet. Ik voelde me er zo verschikkelijk rot om. De turnles dat ik het hoorde heb ik ook 2 uur lang met m’n trainster gepraat. Over mij, daarover, alles.. Het doet mij nog steeds pijn, want MIJN VRIENDIN WAS BIJNA DOOD DOOR EEN EETSTOORNIS!! Op een gegeven moment woog ze nog maar 28 kg.
op dit moment zit ik nog steeds met eten. Ik ben een tijd pro-anorectissch geweest, dat ik er bewust voor koos en zelfs anorexia promote. Ik ben diep gezakt, heel diep en ik weet hoe moeilijk het is en hoeveel het kapot kan maken.
door mijn eetstoornis moest ik minder trainen met turnen, ik kon gewoon niet meer turnen, ik had geen energie. Ik vergeef dit mezelf nooit meer. toen ik het van turnen hoord dat ik minder moest trainen heb ik overdosis genomen, ik wilde dood. Het was alles waarvoor ik nog leefde en nu, iets meer dan een jaar geledne haat ik mijzelf er nog om en zit ik hier achter de computer nog steeds te huilen als ik dit vertel..
Ik ben gaan snijden doordat ik depressief werd door mn eetstoornis…
ik ben m’n vriendin bijna verloren aan een eetstoornis
ik ben turnen kwijtgeraakt door m’n eestoornis
en nu nog steeds niet volledig genezen.
Ik wil mensen waarschuwen maar ik kan het gewoon niet, ik kan het niet aan als ik merk dat mensen doorgaan, toch dorolijknen ondanks m’n waarschuweingne, moet iedereen eerst zelf de gevolgen voelen voordat mensen het willen beseffen??
ja, ikz it hier huilend achter de computer, dit valt me echt ontzettend zwaar….
Het spijt me, misschien had ik het eerde rmoeten vertellen.. ik weet niet of ik voorlopig op zulk soort berichten dus zal reageren
sorry